خب اولین نوشته جدی سال 91 رو می خوام یکم جنجالی بنویسم! این روزا به روابط بین پسرها و دخترها یا بهتر بگم دوست پسرها و دوست دخترها فکر می کنم (البته از نوع ایرانیش) و کل قضیه برام زیرسواله. منظورم اینه که بعضاً نکات غیرجالبی توش می بینم که منو یه جورایی ازش دور می کنه. البته این مشاهدات شخصیه و زیاد شاید قابل تعمیم دادن نباشه. نکته اول اینه که گاهی می بینم که دخترا می خوان پسرا رو به خودشون وابسته کنن به هر نحوی. اینکه پسره همش بهشون فکر کنه و سعی کنه در تماس باشه و اونو از دست نده. در همین راستا دختره هم هی خودش رو وابسته نشون می ده و وانمود می کنه که همش دلش می خواد در تماس باشه. این در واقع بیشتر برای چک کردن پسره هستش تا وابستگی واقعی.

این وابسته کردن پسرا یا مردا یک مزیت بزرگ در دست بانوان محترمه هستش. مردی که نتونه غذا بپزه، اتو کنه ظرف بشوره و غیره مثل یک بچه می مونه که مثل موم در دست بانوان نرمه. در عوض مردی که مستقل باشه، گلیمش رو از آب بکشه و بتونه بدون وابستگی زندگی رو بچرخونه باعث نگرانی شدید بانوان میشه. من به این نوع وابستگی اصلا اعتقادی ندارم، اون جور استقلال یا حس استقلال طلبی رو هم نمی پسندم بلکه باید یه جور حس پیوستگی بین دو طرف، همراه با حس اعتماد به هم همراه باشه نه وابسته کردن برای کسب قدرت و کنترل.

نکته بعدی در بازی هست که بین پسرا و دخترای این دور و زمونه وجود داره. خب به خاطر مسائل فرهنگی کشور ما، ازدواج برای دخترها از اولویت بسیار بالاتری نسبت به پسرها به صورت متوسط داره. برای همین دخترا به هر نحو و با هر جاذبه ای می خوان پسرای مورد نظرشون رو به این وادی برسونن که ازدواج کنن. در عوض پسرا سعی می کنن از ازدواج و رفتن زیر بار مسئولیت های زیادش طفره برن به همراه اینکه یه جورایی از مزیت های داشتن یک دختر بهره مند بشن :-) خلاصه این بازی در کدوم نقطه به تعادل می رسه بستگی زیادی به هر مورد خاص داره ولی معمولاً به راه حل ازدواج بعد از یکسری کش و قوس ختم میشه. البته باز دخترا ترجیح می دن که زمان کوتاه تر باشه تا قضیه بسته بشه که نکته قابل درکی هست. 

شاید بعداً در این زمینه بیشتر بنویسم..

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد .... عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

خلاصه قلمدون قصه ما مونده بود بره یا بمونه. از یه طرف شرایط سخت بود، شوخی نبود و حلوا خیرات نمی کنند توی جنگ. از طرف دیگه یه صفایی توی اون محیط می دید که بقیه جاها بعید می دونست گیرش بیاد. خونوادش هم بهش فشار می آوردن که بیا سر خونه زندگیت. بخصوص زنش جوون بود و با هزار امید و آرزو اومده بود خونه بخت.

قلمدون اما هی امروز و فردا می کرد و تصمیم گیری رو عقب می انداخت. ته دلش می دونست که اون شرایط دائمی نیست و بالاخره باید برگرده به شهر سر زندگیش ولی دم رو هم غنیمت می شمرد. این پا و اون پا کردن اینقدر بود تا یه روز زنش پشت تلفن زد زیر گریه و گفت پس کی میای بالاخره؟ قلمدون هم انگار بهش یاداوری شده باشه که مسئولیت یه خونواده رو به عهده داره نه فقط خودش، گفت که تا یه هفته دیگه میام.

دیگه توی این یه هفته به همه سرکشی کرد و یه چایی و حلالیت و خداحافظی سریع. قلمدون قصه ما آدم زیاد مذهبی نبود ولی بچه خوبی بود و سر سفره پدر و مادر بزرگ شده بود. این بود که چشمش به خوبی ها باز بود یا حداقل می خواست که باز باشه. خلاصه دیگه جل و پلاسش رو جمع کرد و رفت به سمت شهر و تمدن با اینکه یه جورایی دلش پیش برو بچ مونده بود. از همشون یه آدرس و شماره تلفن گرفت که بعداً هم بتونه باهاشون در تماس باشه.

وقتی رسید شهر یه راست رفت خونش که دیگه خودش و زنش از خوشحالی توی بغل هم کلی گریه کردن. بعدش رفت سر زد به پدر و مادر و بقیه خونواده. اولش این دید و بازدیدها جالب بود و کلی از دلتنگی های قلمدون کم کرد ولی بعدش دید که هرکی رفت سر خونه زندگیش و تو هم بالاخره عادی میشی براشون. خلاصه برگشته بود سر زندگی عادی و باید کم کم عادت می کرد به شرایط. از نظر مالی مشکل خاصی نداشت چون کتاب هاش فروخته بود خوب و هنوز هم می فروخت.

چون معروف هم بود هر از گاهی به دانشگاه یا مجمع ادبی دعوتش می کردند و آدم های باکلاسی رو می دید که خیلی هم مودب به نظر می رسیدند. اونا خیلی بالا و پایینش می ذاشتن ولی انگاری همه چی یکم مصنوعی بود نسبت به شرایط جبهه. به دلش زیاد نمی چسبید، حس می کرد همه یکم نقش بازی می کنن. دلش هم برای بر و بچ جبهه کم کم داشت تنگ میشد و نمی دونست که اوضاعشون چطوره این روزا. 

سلام سلام،

به نام خدا. یکی بود، یکی نبود. یه روزی یه نویسنده ای بود که خیلی دلش می خواست نویسنده خوبی بشه. برای خودش می نوشت، فکر می کرد، مشاهده می کرد و با آدم هایی که فکر می کرد که جالب هستند صحبت می کرد. چون فکر می کرد که باید خودش رو در معرض تجربیات ناب و جدیدی قرار بده، سفر زیاد می کرد و نمی ذاشت که دچار روزمرگی بشه. 

ما کلاً ملتی هستیم که انتقادپذیر نیستیم. کاری به رئیس جمهور و مسئولین مملکتی ندارم، همین به خودمون نگاه کنیم می بینیمش. دقت کردید که آخرین بار که یکی ازتون انتقاد کرده چه واکنشی نشون دادید؟ خداوکیلی شده که راحت و با آرامش بشینید گوش بدید ببینید که مشکل از کجا بوده، با طرف همفکری کنید، جبهه گیری نکنید و طرف رو متهم نکنید؟

فکر می کنم اینجا قبلاً اشاره کردم که یکی از دوستام  گفته بود که آمریکایی ها گیجن و نمی دونن دقیقاً که چی می خوان و چی کار دارن می کنن چون تحت فشار شدید و بمباران اطلاعات رسانه ها، تلویزیون بیل بوردها و چیزهایی که می بینن هستن. انگار که یه جوری یه نفر رو مسخ کرده باشی. حالا من فکر می کنم که ما انسان های این دور و زمونه همگی درصدی از گیجی رو داریم. به خاطر حضور دائمی اینترنت، تلویزیون، روزنامه و حتی انسان های دیگه، یه فشار فزاینده ای روی همه ما به علت داشتن اطلاعات بیشتر و بیشتر وجود داره. هر چند که در درصدی از این گیجی خودمون هم شریک و به عبارتی مقصریم.

امروز داشتم بعد از چند وقت اینجا رو می خوندم. همیشه فکر می کنم در مورد اینکه در پایان زندگیم مثلاً اگه در سن 80 سالگی برگردم عقب رو نگاه کنم، چه لحظاتی از زندگی برام می درخشه و چطور می تونم حس Regret نداشته باشم؟ 

صبحا که از خواب بیدار میشم، یه چند دقیقه به کارهای نکرده فکر می کنم. بعدش کم کم احساس نارضایتی از خودم توام با انرژی زیاد که امروز برم فلان و بهمان کار رو بکنم دارم. این احساس همراه میشه با یه حس اکتشاف که مثلاً بریم ببینیم امروز چه اتفاقاتی میافته :-) خلاصه که احساسات و افکار متفاوتی میاد توی ذهنم. حالا نمی دونم این همه چیز برای صبح اول صبحی خوبه یا مضره؟!

سلام، فیلم Midnight in Paris رو دیدم و حالا سرشار از شوق و علاقه به نوشتن شدم. گفتم یه سری به اینجا بزنم و آپ کنم :-) خدا رو چه دیدی شاید شاملو، سپهری، هدایت، نیما یوشیج و جمالزاده هم اومدن نوشته های ما رو خوندن و نظرشون رو به ما گفتن!

امشب یهو یاد سفرم به آمریکا افتادم. فکر کنم قبلاً هم در موردش نوشتم. اما حق مطلب در موردش ادا نشده. یادم نمی ره اولین شبی که رسیدم نیویورک، انگار دوباره اومدم خارج :-) تفاوتش با اروپا، بزرگیش و اینکه یهو حس می کنی که در پایتخت دنیا قرار گرفتی می بردت توی حس خاصی. 

ما خودمون مظهر تضادهای شدید هستیم. یک لحظه مومن، یک لحظه کافر، یک لحظه مدرن، یک لحظه سنتی واپسگرا، یک لحظه بزرگوار و با سخاوت، لحظه ای دیگه تنگ نظر و خصیص. این حرکت های بین صفر تا صد برام عجیبه بعضی وقتا. چرا ما تعادل نداریم؟ چرا بعضی موقع ها هیچی مان به هیچی مان نمی خوره؟

شبهای عزیزی است. از اون دسته که می خوای از این زمین و متعلقاتش بِکنی و بری بالا. دلت می خواد برای خودت باشی و یکم خلوت کنی، ببینی چی کار کردی، به قولی به حساب خودت برسی :-)